۱. دوران باستان: ریشه در آیینها
همه چیز از آیینهای مذهبی و جشنهای باستانی یونان شروع شد. در قرن پنجم پیش از میلاد، بازیگران با استفاده از ماسکهای بزرگ، نقش خدایان و قهرمانان را بازی میکردند. در آن زمان، بازیگری نه یک شغل، بلکه یک وظیفه اجتماعی و مذهبی بود. ماسکها کمک میکردند تا تماشاگرانی که در فاصلهی دوری از صحنه بودند، شخصیت و حالات چهره را تشخیص دهند.
۲. دوران قرون وسطی و رنسانس
در قرون وسطی، بازیگری بیشتر در قالب نمایشهای مذهبی (در کلیساها) و اجراهای خیابانی (توسط گروههای دورهگرد) ادامه یافت. اما با ظهور «شکسپیر» در دوران رنسانس، بازیگری متحول شد. بازیگران یاد گرفتند که از کلمات نه فقط برای بیان داستان، بلکه برای انتقال پیچیدگیهای روح انسان استفاده کنند.
۳. انقلاب قرن بیستم: ظهور رئالیسم (واقعگرایی)
بزرگترین تحول در تاریخ بازیگری، با «کنستانتین استانیسلاوسکی» آغاز شد. او اولین کسی بود که به بازیگران یاد داد: «به جای نمایش دادن احساس، آن را زندگی کنید.» این متد، پایهگذار تمام سبکهای بازیگری مدرن است که امروز در سینمای جهان و ایران میبینیم.
بازیگری امروز چه فرقی دارد؟
امروز بازیگری دیگر فقط در تئاتر محصور نیست. بازیگر مدرن باید همزمان با تکنیکهای جلوی دوربین (که بسیار ظریفتر از تئاتر است) و تحلیل روانشناختی شخصیت آشنا باشد.